Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen'

Uit Het Digitale Huis
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Let op: deze website is momenteel onder constructie. Helaas zullen hierdoor niet alle pagina's naar behoren functioneren. Onze excuses voor het ongemak!

Algemene gegevens
Naam : Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen'
Andere naam (namen):

{{#if: | * [[Andere naam::{{{Andere naam1}}}]]|}} {{#if: | * [[Andere naam::{{{Andere naam2}}}]]|}} {{#if: | * [[Andere naam::{{{Andere naam3}}}]]|}} {{#if: | * [[Andere naam::{{{Andere naam4}}}]]|}}

Bestaansperiode: Beginjaar::1958 - Eindjaar::1993
Rechtsvorm: Rechtsvorm::Stichting
Voorganger(s):

{{#if: | * [[opvolger van::{{{Voorganger1}}}]]|}} {{#if: | * [[opvolger van::{{{Voorganger2}}}]]|}} {{#if: | * [[opvolger van::{{{Voorganger3}}}]]|}} {{#if: | * [[opvolger van::{{{Voorganger4}}}]]|}}

Opvolger(s):

{{#if: | * [[voorganger van::{{{Opvolger1}}}]]|}} {{#if: | * [[voorganger van::{{{Opvolger2}}}]]|}} {{#if: | * [[voorganger van::{{{Opvolger3}}}]]|}} {{#if: | * [[voorganger van::{{{Opvolger4}}}]]|}}

Hoger orgaan:

{{#if: | Hoger orgaan::|}}

Archief
{{#if: http://studiezaal.nijmegen.nl/ran/_detail.aspx?xmldescid=2126496012%7C Het archief van deze organisatie is in beheer bij het Regionaal Archief Nijmegen. De toegang met de beschrijving van de stukken is bereikbaar via deze link:
|}}

{{#if: | Vindplaats archief:|}}

{{#if: http://studiezaal.nijmegen.nl/ran/_detail.aspx?xmldescid=2126496012%7C
|}}{{#if: http://studiezaal.nijmegen.nl/ran/_detail.aspx?xmldescid=2126496012%7CNaar beschrijving archief|}}{{#if: | |}}

{{#if: De bouw van bejaardentehuizen en bejaardenwoningen was een van de manieren om de woningnood van na de Tweede Wereldoorlog te bestrijden. De ouderen kregen een bescheiden, maar prettig en verzorgd onderdak. In de woning die ze achterlieten, was ruimte voor een jong gezin. Een ander motief om bejaardentehuizen te bouwen, was de beginnende vergrijzing. Na de invoering van de AOW in 1956 werden 65-plussers als sociale groep herkend en beschreven.
Omdat 'wonen' in Nederland als fundament van de ouderenzorg gold, zijn er tussen 1955 en 1970 bijna 400 bejaardentehuizen gebouwd. Soms door instellingen die al in de zorg werkten, soms ook door woningbouwverenigingen.
Aanvankelijk was leeftijd het enige selectiecriterium, maar dit bleek te ruim te zijn, naarmate de vergrijzing zich voortzette. In 1977 bepaalde de regering dat nieuwe bewoners zorg behoevend dienden te zijn. In de decennia erna zijn de criteria aangescherpt (leeftijd, mate van zorgbehoevendheid). Om te zorgen dat ouderen ook langer thuis konden bleven wonen, werd met name door woningcorporaties veel geïnvesteerd in voorzieningen als trapliften, aangepaste toiletten, rolstoelvriendelijke woningen zonder drempels. Het karakter van de tehuizen bleef lange tijd gelijk: lange gangen met daaraan kleine appartementen voor echtparen of alleenstaanden; verzorgend personeel dat eten en medicijnen rondbracht. Pas na de eeuwwisseling kwam de al langer bepleite scheiding van wonen en zorg tot stand en evolueerden bejaardentehuizen tot verzorgingstehuizen.|

Algemene context

De bouw van bejaardentehuizen en bejaardenwoningen was een van de manieren om de woningnood van na de Tweede Wereldoorlog te bestrijden. De ouderen kregen een bescheiden, maar prettig en verzorgd onderdak. In de woning die ze achterlieten, was ruimte voor een jong gezin. Een ander motief om bejaardentehuizen te bouwen, was de beginnende vergrijzing. Na de invoering van de AOW in 1956 werden 65-plussers als sociale groep herkend en beschreven.
Omdat 'wonen' in Nederland als fundament van de ouderenzorg gold, zijn er tussen 1955 en 1970 bijna 400 bejaardentehuizen gebouwd. Soms door instellingen die al in de zorg werkten, soms ook door woningbouwverenigingen.
Aanvankelijk was leeftijd het enige selectiecriterium, maar dit bleek te ruim te zijn, naarmate de vergrijzing zich voortzette. In 1977 bepaalde de regering dat nieuwe bewoners zorg behoevend dienden te zijn. In de decennia erna zijn de criteria aangescherpt (leeftijd, mate van zorgbehoevendheid). Om te zorgen dat ouderen ook langer thuis konden bleven wonen, werd met name door woningcorporaties veel geïnvesteerd in voorzieningen als trapliften, aangepaste toiletten, rolstoelvriendelijke woningen zonder drempels. Het karakter van de tehuizen bleef lange tijd gelijk: lange gangen met daaraan kleine appartementen voor echtparen of alleenstaanden; verzorgend personeel dat eten en medicijnen rondbracht. Pas na de eeuwwisseling kwam de al langer bepleite scheiding van wonen en zorg tot stand en evolueerden bejaardentehuizen tot verzorgingstehuizen. |}}

{{#if: In Nijmegen werden de bejaardentehuizen gebouwd door de woningbouwverenigingen. Kolping bouwde twee katholieke tehuizen, Eigen Haard een protestants te huis en WVN twee tehuizen op neutrale grondslag. Dit waren Huize Doddendaal (1959) in het centrum en Huize Nieuw-Malderborgh (1966) op de grens van Hatert en Grootstal. Voor hun beheer richtte WVN in 1958 de Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' op.
Huize Doddendaal was in de jaren tachtig sterk verouderd en omdat er ook een overschot aan ‘bedden’ in deze sector was, stond het op de nominatie om te worden gesloten. Om dit lot te ontlopen voerden directie en bestuur een nieuw concept in, waarin de gestandaardiseerde benadering uit het oude bejaardentehuis werd vervangen door een aanpak waarin de keuzevrijheid van de bewoners centraal stond. In verband hiermee werd het complex grondig verbouwd en kreeg het in 1986 de naam Huize Nieuw-Doddendaal.
De Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' is steeds nauw aan WVN verbonden gebleven. De woningbouwvereniging was niet alleen eigenaar van de gebouwen en leverancier van een aanzienlijk deel van de bestuursleden, ze verrichtte ook diensten op het gebied van personeel, financiën e.d.
In 1993 werd de Stichting Bejaardentehuizen ‘Nijmegen’ opgevolgd
Stichting Verzorgingstehuizen ‘Nijmegen’.|

Geschiedenis

In Nijmegen werden de bejaardentehuizen gebouwd door de woningbouwverenigingen. Kolping bouwde twee katholieke tehuizen, Eigen Haard een protestants te huis en WVN twee tehuizen op neutrale grondslag. Dit waren Huize Doddendaal (1959) in het centrum en Huize Nieuw-Malderborgh (1966) op de grens van Hatert en Grootstal. Voor hun beheer richtte WVN in 1958 de Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' op.
Huize Doddendaal was in de jaren tachtig sterk verouderd en omdat er ook een overschot aan ‘bedden’ in deze sector was, stond het op de nominatie om te worden gesloten. Om dit lot te ontlopen voerden directie en bestuur een nieuw concept in, waarin de gestandaardiseerde benadering uit het oude bejaardentehuis werd vervangen door een aanpak waarin de keuzevrijheid van de bewoners centraal stond. In verband hiermee werd het complex grondig verbouwd en kreeg het in 1986 de naam Huize Nieuw-Doddendaal.
De Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' is steeds nauw aan WVN verbonden gebleven. De woningbouwvereniging was niet alleen eigenaar van de gebouwen en leverancier van een aanzienlijk deel van de bestuursleden, ze verrichtte ook diensten op het gebied van personeel, financiën e.d.
In 1993 werd de Stichting Bejaardentehuizen ‘Nijmegen’ opgevolgd
Stichting Verzorgingstehuizen ‘Nijmegen’. |Van deze organisatie is nog geen beschrijving beschikbaar.}}

{{#if: Bouwen en exploiteren van de bejaardentehuizen / verzorgingstehuizen Doddendaal en Nieuw-Malderborgh.|

Taken en activiteiten

Bouwen en exploiteren van de bejaardentehuizen / verzorgingstehuizen Doddendaal en Nieuw-Malderborgh. |}}

{{#if: Het stichtingsbestuur, waarin medewerkers van Woningvereniging / Woningstichting Nijmegen en bestuursleden met een andere achtergrond zitting hadden.
Directeur en staf van de twee tehuizen, Doddendaal en Nieuw-Malderborgh.|

Organisatie

Het stichtingsbestuur, waarin medewerkers van Woningvereniging / Woningstichting Nijmegen en bestuursleden met een andere achtergrond zitting hadden.
Directeur en staf van de twee tehuizen, Doddendaal en Nieuw-Malderborgh. |}}

{{#if: {{#if:-|locatie periode::-:|}}plaatsnaam:: adres::Nijmegen {{#if:|locatie in googlemaps|}}
|

Locatie

{{#if:-|locatie periode::-:|}}plaatsnaam:: adres::Nijmegen {{#if:|locatie in googlemaps|}}
|}} {{#if: |

|}} {{#if: In Nijmegen werden de bejaardentehuizen gebouwd door de woningbouwverenigingen. Kolping bouwde twee katholieke tehuizen, Eigen Haard een protestants te huis en WVN twee tehuizen op neutrale grondslag. Dit waren Huize Doddendaal (1959) in het centrum en Huize Nieuw-Malderborgh (1966) op de grens van Hatert en Grootstal. Voor hun beheer richtte WVN in 1958 de Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' op.
Huize Doddendaal was in de jaren tachtig sterk verouderd en omdat er ook een overschot aan ‘bedden’ in deze sector was, stond het op de nominatie om te worden gesloten. Om dit lot te ontlopen voerden directie en bestuur een nieuw concept in, waarin de gestandaardiseerde benadering uit het oude bejaardentehuis werd vervangen door een aanpak waarin de keuzevrijheid van de bewoners centraal stond. In verband hiermee werd het complex grondig verbouwd en kreeg het in 1986 de naam Huize Nieuw-Doddendaal.
De Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' is steeds nauw aan WVN verbonden gebleven. De woningbouwvereniging was niet alleen eigenaar van de gebouwen en leverancier van een aanzienlijk deel van de bestuursleden, ze verrichtte ook diensten op het gebied van personeel, financiën e.d.
In 1993 werd de Stichting Bejaardentehuizen ‘Nijmegen’ opgevolgd
Stichting Verzorgingstehuizen ‘Nijmegen’.| {{#if: * Het archief;

  • Wolf, De Gezonde Woning. Honderd jaar bouwen en wonen in Nijmegen (2011).|

Bronnen

  • Het archief;
  • Wolf, De Gezonde Woning. Honderd jaar bouwen en wonen in Nijmegen (2011).

|}} |}}

{{#if: In Nijmegen werden de bejaardentehuizen gebouwd door de woningbouwverenigingen. Kolping bouwde twee katholieke tehuizen, Eigen Haard een protestants te huis en WVN twee tehuizen op neutrale grondslag. Dit waren Huize Doddendaal (1959) in het centrum en Huize Nieuw-Malderborgh (1966) op de grens van Hatert en Grootstal. Voor hun beheer richtte WVN in 1958 de Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' op.
Huize Doddendaal was in de jaren tachtig sterk verouderd en omdat er ook een overschot aan ‘bedden’ in deze sector was, stond het op de nominatie om te worden gesloten. Om dit lot te ontlopen voerden directie en bestuur een nieuw concept in, waarin de gestandaardiseerde benadering uit het oude bejaardentehuis werd vervangen door een aanpak waarin de keuzevrijheid van de bewoners centraal stond. In verband hiermee werd het complex grondig verbouwd en kreeg het in 1986 de naam Huize Nieuw-Doddendaal.
De Stichting Bejaardentehuizen 'Nijmegen' is steeds nauw aan WVN verbonden gebleven. De woningbouwvereniging was niet alleen eigenaar van de gebouwen en leverancier van een aanzienlijk deel van de bestuursleden, ze verrichtte ook diensten op het gebied van personeel, financiën e.d.
In 1993 werd de Stichting Bejaardentehuizen ‘Nijmegen’ opgevolgd
Stichting Verzorgingstehuizen ‘Nijmegen’.|

Verantwoording

{{#if: Rob Wolf|Inleiding van de toegang op het archief door Rob Wolf.|}} {{#if:2013|(2013)|}}

|}}


{{#if: 6.3 Volkshuisvesting| |}} {{#if: 14.3 Bejaardenzorg| |}} {{#if: | [[Categorie:]] |}} {{#if: | [[Categorie:]] |}}

{{#if:1220| |}}