header wiki – Huis van de Nijmeegse Geschiedenis

Verhaal van Hatice Parilti

Uit Huis van de Nijmeegse Geschiedenis

Ga naar: navigatie, zoeken
Migrantenerfgoed
Nijmegen
Folder migranten.jpg
Dit artikel is onderdeel van het project Migrantenerfgoed

In oktober 1970 ben ik naar Nederland gekomen. Ik kom uit Erzincan in Turkije. Mijn man was hier al vier jaar toen ik naar Nederland kwam, ik woonde in die periode bij mijn schoonmoeder. Toen ik naar Nederland kwam, was mijn vierde kind al geboren.

Omdat ik uit een dorp kwam, vond ik het hier echt prachtig. Het was net alsof ik in het paradijs was geland. Ik woon nu nog steeds in hetzelfde huis als toen ik hier net kwam.

Mijn man werkte bij de spoorwegen en omdat hij ploegendiensten draaide, zat ik meestal alleen thuis met de kinderen. Toen ik hier een jaar of twee was ben ik ook gaan werken. De kinderen gingen naar school en mijn Nederlandse buren namen ze mee naar school en haalden ze weer op. Zo was het voor mij geen probleem om te werken,

Ik ben in de fabriek gaan werken. De eerste werkdag had ik een Turkse collega die mij hielp. Zij legde mij uit wat voor werk ik moest doen. Ik werkte zittend en ook mijn chef was heel goed. Een keer kwam de chef naar mij toe en zei 'ga nu niet direct zitten, loop nog wat'. Maar ik was bang en dacht 'misschien willen ze me wel ontslaan', Toch was de taal niet echt een probleem toen. Er werkten een heleboel mensen uit Turkije in de fabriek en we hielpen elkaar. Maar ik kende de weg niet en was wel bang om te verdwalen. Uit het werk stapte ik meteen in de bus en ging naar huis.

Mijn kinderen leerden heel snel goed Nederlands. Zij hielpen mij altijd, we gingen samen boodschappen doen en zij gingen ook mee naar de dokter. Op deze manier had ik geen last van een taalprobleem. Ik ben nooit naar school geweest en kan niet lezen en schrijven. Daarom kon ik de taal ook niet leren maar ik vond dit wel heel erg. Ik heb er nu veel spijt van dat ik niet heb kunnen leren vroeger. Ik ga nu naar Nederlandse les maar het lukt niet echt, ik word hier vaak triest van en denk dan 'had ik het maar eerder geleerd'. De mensen hier doen zo hun best om ons iets te leren en steunen ons, maar wij kunnen niets meer leren,

Ik ben niet van plan om nog naar Turkije terug te keren. Mijn kinderen zijn allemaal hier, Als ik alleen terug zou keren, zou ik niet weten wat ik daar zou moeten doen. Als ik nog ouders had, dan zou ik hen kunnen bezoeken. Maar zij zijn er niet meer en ik ga zelfs ook niet met vakantie naar Turkije. Omdat ik nu alleen ben wil ik niet meer terugkeren.

Verantwoording

Een van de opgeschreven verhalen van migranten in het kader van het migrantenerfgoedproject. Als persoonlijk verhaal valt deze tekst niet onder de algemene CC-licentie (zie auteursrecht).

KENNISBANK
Verder graven in de historie van stad en omgeving
FACEBOOK
Op de hoogte blijven van het laatste nieuws van het Huis
EDUCATIE
Projecten en maatwerk voor het onderwijs
VERHALEN
Verteld verleden