header wiki – Huis van de Nijmeegse Geschiedenis

Verhaal van Reyhan Gürlük

Uit Huis van de Nijmeegse Geschiedenis

Ga naar: navigatie, zoeken
Migrantenerfgoed
Nijmegen
Folder migranten.jpg
Dit artikel is onderdeel van het project Migrantenerfgoed

Ik ben op 24 september 1972 vanuit Istanbul naar hier gekomen, omdat mijn man hier werkte. Ik was 26 jaar. Toen ik hier kwam voelde ik me net alsof ik op huwelijksreis was. Vooral de huizen vond ik heel interessant. De mensen hadden geen vitrage of gordijnen, je kon zo naar binnen kijken, net als in een etalage. Ik was echt heel benieuwd naar wat me te wachten stond.

We kwamen naar Nijmegen en de flat waar ik zou gaan wonen was al helemaal ingericht en aangekleed. Het was een luxe huis, voor mij was het net alsof ik in een droom leefde; getrouwd en meteen hiernaartoe gekomen.

Mijn man ging naar zijn werk en ik hield me bezig met dingetjes veranderen in het huis. Ik was eigenlijk de hele tijd thuis bezig. Ik had geen Turkse buren. De buren in de flat waren allemaal Nederlanders. In het weekeinde kwamen de buren met het gezin naar ons toe om ons welkom te heten en met ons kennis te maken. Mijn man sprak wel Nederlands en vertaalde voor mij. Ik heb me nooit eenzaam gevoeld. De buren stonden altijd voor me klaar. Wel miste ik mijn familie in Turkije erg. Ik schreef veel brieven en mijn familie schreef terug. Een keer per jaar gingen we op vakantie naar Turkije. Dat was heel fijn want als een mens de taal niet spreekt voelt die zich toch wel slecht.

Uiteindelijk werd ik zwanger. Mijn man ging mee naar zwangerschapscontrole, want ik sprak de taal niet. Dat jaar zijn we niet op vakantie gegaan naar Turkije en ik miste mijn familie zo ontzettend! Maar ja, niets aan te doen want ik was zwanger. Tijdens de geboorte van mijn eerste kind zeiden de doktoren van alles, maar ik begreep er niets van. Gelukkig hielp mijn man. Ik heb acht dagen in het ziekenhuis gelegen. De buren kwamen vaak op bezoek want ik vond het niet prettig om alleen te zijn.

In die periode kende ik al wel een paar Turken maar we kwamen nog niet bij elkaar over de vloer. Ik kon ook niet alleen boodschappen doen en voelde me erg eenzaam. Toen mijn kind vier jaar was en naar de kleuterschool ging, ben ik ook met een cursus Nederlands begonnen. Toen ik de taal een beetje sprak, kreeg ik wel steeds meer vertrouwen in mezelf en begon steeds meer dingen zelf te doen. Ik was heel blij dat de Nederlanders wel altijd wilden helpen, daar heb ik veel aan gehad.

Ik heb mijn kinderen hier grootgebracht en nooit iets slechts meegemaakt met Nederlanders. Ik heb er ook geen spijt van dat ik hier ben gekomen, ik denk dat ik geluk heb gehad. Dit project is echt heel mooi. Zo kunnen onze kleinkinderen ook te weten komen hoe het ons destijds is vergaan. Erg goed.

Verantwoording

Een van de opgeschreven verhalen van migranten in het kader van het migrantenerfgoedproject. Als persoonlijk verhaal valt deze tekst niet onder de algemene CC-licentie (zie auteursrecht).

KENNISBANK
Verder graven in de historie van stad en omgeving
FACEBOOK
Op de hoogte blijven van het laatste nieuws van het Huis
EDUCATIE
Projecten en maatwerk voor het onderwijs
VERHALEN
Verteld verleden